Make-up inspirowany obrazem. 'Blue_Nude_II' by Henri_Matisse

Obraz przedstawia portret kobiety na granatowym tle. Kobieta patrzy w bok, ma złoty naszyjnik. Po prawej stronie fotografii znajdują się elementy wycięte ze zdjęcia.

Jest słoneczna jesień 1905 roku. Mieszkańcy Paryża lub jego odwiedzający mają okazję podziwiać dzieła sztuki na wystawie 'III Salon Jesienny' przy Polach Elizejskich. Do siódmej w kolejności sali wchodzi znany wówczas krytyk, Louis Vauxcelles. Na środku sali ustawione są rzeźby naśladujące styl Donatella, natomiast na ścianach wiszą obrazy młodych malarzy: Matisse’a, André Deraina, Maurice’a Vlamincka, Jeana Puy, Henriego Manguina i Alberta Marqueta. Przejęty i zszokowany krytyk krzyczy: „Donatello pośród dzikich bestii!”. W najbliższym czasie do grupy artystów przylgnie nazwa ‘les fauves’ (z franc. dzikie zwierzęta, dzikie bestie).

Nieformalnym przywódcą grupy fowistów został Henri Matisse. Żywe, nasycone kolory krzyczały dzikim wrzaskiem z płócien artysty. Najwspanialsze prace powstały nad Morzem Śródziemnym w miasteczku położonym przy granicy hiszpańskiej. Pracował tam razem z Derainem. Matisse twierdził, że nigdzie indziej na świecie niebo nie jest tak błękitne jak w miasteczku Collioure. Później malowali tam także Pablo Picasso, Georges Braque, Salvador Dali.

Obraz przedstawia wycięte ze zdjęcia oczy w niebieskim makijażu, oraz fragment ciała. Całość na białym tle.Zdjęcie przedstawia portret kobiety w mocnym makijażu na granatowym tle.

Fowizm

Fowizm to jeden z mniej spójnych kierunków w sztuce XX wieku. Kontynuował on zdobycze impresjonizmu opierając swą siłę wyrazu na kolorze. Źródło inspiracji fowistów leżało w ekspresyjnej kolorystyce van Gogha, w ‘dekoracji sugestywnej’ Paula Gauguina. Kolor budował obraz. Dzieło przedstawiało ulotne wrażenia związane z barwą i światłem w sposób szczególny dyskwalifikując przedmiot, jednak nadal nie jesteśmy w stanie jasno i klarownie skonkretyzować cech tego kierunku. Dwa lata po mocnym debiucie fowistów ich nowatorstwo przyćmił kubizm. Pierwsza faza kubizmu wyłoniła się wraz z dziełem Pabla Picassa ‘Portret Gertrudy Stein’ z 1906 roku. Dokładnie tego roku w mieszkaniu tej Pani Matisse poznał Picassa. Gertruda Stein była pisarką i propagatorką sztuki nowoczesnej. Fowistę z Hiszpanem łączyła długoletnia znajomość. Nieraz wymieniali się obrazami lub razem wystawiali swoje prace w paryskich galeriach. Matisse starał się pozostać ‘przy swoim’, lecz w paru pracach widać dosłowne wpływy kubizmu (‘Portret młodego rybaka’ z 1906 roku lub ’Fryzura’ z 1907 roku).

Zdjęcie przedstawia portret kobiety w mocnym makijażu oka na granatowym tle. Kobieta unosi głowę do góry.

Jaki był Henri?

Podobno z urody przypominał Sokratesa i francuskiego lekarza Ludwika Pasteura (uczniowie z jego pracowni nadali mu przezwisko ‘doktor’). Niejednokrotnie padał ofiarą ataków ze strony konserwatystów, jednak nigdy nie dał wyprowadzić się z równowagi. Nie starał się pozować na artystę, ubierał się i zachowywał ‘jak zwykły człowiek. Cierpliwie czekał, aż ktoś doceni i zrozumie jego malarstwo. Spokojnie pielęgnował rabaty kwiatowe w swojej willi na przedmieściu stolicy Issy-les-Moulineaux. Jeździł konno, bywał w teatrze, wychowywał trójkę dzieci. Kiedy w czerwcu 1912 roku udzielił wywiadu do New York Times Amerykanie oszaleli na jego punkcie. Najznakomitszym znawcą i kolekcjonerem dzieł Matissa został jednak Rosjanin, Siergiejew Szczukin. W jego zbiorach znalazło się 40 reprezentatywnych i uznawanych za najbardziej wartościowe dzieł Francuza. Szczukin posiadał odwagę w kupowaniu i intuicję w wyborze. Dodatkowo olbrzymie możliwości finansowe zapewniała mu wysoka pozycja rodu Szczukinów w Rosji.

W stronę syntezy

W latach 1929-1935 artysta realizował głównie grafiki i rzeźby. Podejmował się nowych wyzwań np. projektował scenografię i kostiumy, projektował ceramikę i tkaniny dekoracyjne. W latach 40tych Matisse sięga po technikę ‘wycinanki’. Zestawia ze sobą płaszczyzny nasyconego koloru o różnych kształtach. Plama barwna ‘wyzbyła się’ w ten sposób jakiejkolwiek materii malarskiej. W 1948 roku projektuje właśnie w tej technice dekorację Kaplicy Różańcowej klasztoru Dominikanek w Vence. Używa jedynie koniecznych linii, ogranicza środki wyrazu do niezbędnego minimum. Dzieło znacznie odbiega od tradycyjnego podejścia do tego typu przedstawień. Motywy religijnie symbolizuje tutaj praktycznie znak-emblemat. Matisse z kolei uważał to dzieło za ‘osiągnięcie całego życia wypełnionego pracą i owocem wysiłku ogromnego’. Powstają sceny malowane na płytkach ceramicznych, ołtarz i witraże. Za pracę w technice ‘wycinanek’ otrzymał nagrodę na 25 Biennale Sztuki w Wenecji w 1950 roku.

„...obraz nie stanie się koniem bitewnym, nagą kobietą lub jakąkolwiek inną anegdotą, jest przede wszystkim powierzchnią płaską pokrytą farbami w określonym porządku.”

Zdjęcie przedstawia portret kobiety w mocnym makijażu oczu i złotym naszyjnikiem na szyi. Zdjęcie w ramie.

Pracę w czasie ostatnich lat życia artysty utrudniało unieruchomienie w fotelu będące wynikiem przebytej operacji raka dwunastnicy. Między innym dlatego Matisse poświęcił swoją uwagę technice ‘wycinanek’. Okres ten traktuje się jednak jako ukoronowanie twórczości. Maksymalną oszczędność formy stanowiły płaszczyzny czystego koloru ułożone w mniej lub bardziej sugestywne przedstawienia. „Rysował nożyczkami, wcinając się w kolor tak, jak rzeźbiarz w kamień.” - opisuje pracę Matisse’a wydawca książki „Jazz”, Eleftheriades-Tériade.

Zdjęcie przedstawia portret kobiety z szarymi włosami, w mocnym makijażu oczu. Zdjęcie w ramie.


  • Do wykonania makijażu zainspirował mnie obraz "Błękitny Akt" z 1952 roku.
  • Informację pochodzą z książki "Henri Matisse. Wielka Kolekcja Sławnych Malarzy", Poznań: Oxford Educational sp. z o.o., 2007