O kolorach: Róż

Róż atakuje nas z każdej możliwej strony. Różowe są reklamy zabawek dla dziewczynek (0,5 – 18 lat), różowe są lakiery do paznokci, koronkowe majtki, a ostatnio także farby do włosów. Dlaczego właśnie ten kolor tak mocno przylgnął do płci pięknej i czy mężczyzna w różowej koszuli jest passé? W zakładach karnych w Teksasie i Arizonie ściany cel pomalowane są na różowo, a więźniowie noszą uniformy w tym właśnie słodkim kolorze. Podobno róż wycisza agresję... Z kolei pewne miasto we wschodnich Indiach ma zostać w całości pomalowane na różowo, gdyż większość mieszkańców cierpi tam na depresję. Jakże magiczne właściwości posiada róż! Jadąc na wieś do rodziny zawsze zastanawiałam się, dlaczego cała izba pomalowana jest na wstrętny odcień różu. Dowiedziałam się od prababci. Staropolskie przesądy mówią, że różowego boją się pająki, a wieś jak to wieś – żyje w zgodzie z naturą. Może wiec róż, z natury, niektórych odstraszy, niektórych przyciągnie. Dobrze jednak, jeśli przyciąga z rozsądkiem.

Obraz przedstawia dwa zdjęcia, na jednym widzimy twarz kobiety oświetloną różowym światłem, a na drugim zbliżenie na kwiatek.

Chłopiec czy dziewczynka?

Dziś to właśnie kolor różowy ‘zarezerwowany’ jest dla płci pięknej. Róż jest pochodną koloru czerwonego (uzyskuje się go mieszając czerwień z bielą), a więc barwy pełnej ognia, emocji, miłości, wojny, nienawiści. Może wydać się to dziwne, ale to róż właśnie do niedawna był ‘męskim’ kolorem. W pewnej publikacji handlowej z XVIII wieku czytamy, że ‘powszechnie akceptowane jest ubieranie chłopców na różowo, a dziewczynek na niebiesko’... Błękit kojarzony był z delikatnością i czystością. Co więcej, w dawnych latach nie obowiązywały nawet specjalne kroje dziecięcych strojów odróżniających płeć. Świadczyć o tym może historyczne zdjęcie dwuletniego Franklina Roosevelt’a, który ubrany w białą sukienkę i pantofle przypomina... przesłodką dziewczynkę. Zasady uległy odwróceniu, kiedy do głosu doszły badania marketingowe potwierdzające wpływ koloru różowego na kobiety. Okazało się, że to właśnie on budzi większe emocje i jest chętniej wybierany przez płeć piękną. Na podstawie psychologii zbudowano oferty handlowe skierowane stricte do kobiet. Ponadto, cały czas modna personalizacja produktu sprawiła, że spodziewając się dziecka chętniej kupujemy przedmioty odpowiadające jego płci – czyli w danym kolorze. Słynna lalka Barbie (powstała w latach 60-tych) ugruntowała pozycję koloru różowego jako koloru dziewczynek. Zabawki zostały podzielone na ‘różowe księżniczki’ i ‘niebieskie samochody’. Podział ten utrzymuje się do dziś, a widok chłopca z lalką w ręce wśród niektórych osób nadal budzi niepokój.

Obraz przedstawia portret kobiety oświetlonej różowym światłem, oraz fragment ekranu telewizora, na którym leżą różowe majtki.

Róż = Kobieta

Współczesny świat mocno przykleił kolor różowy do wizerunku kobiety. Umiejętnie noszony jest wyrazem klasy i znajomości trendów. Zakładany z przesadą staje się obrazem tandety, kiczu. Na pewno nie raz, nie dwa słyszeliście określenie ‘różowa blondyna’... Niestety epitet ten, najczęściej o zabarwieniu pejoratywnym, odnosi się nie tylko do wyglądu, ale dotyka swoją macką inteligencji danej jednostki. Jednostki kobiecej, rzecz jasna. Są na szczęście wokół nas artystki/artyści, którzy swoimi działaniami wytaczają wojnę uprzedmiotawianiu kobiet, ich dyskryminacji. Iwona Demko to ‘różowa artystka’. W projekcie ‘Waginatyzm’ wyciera tabu i moment zażenowania, z którym łączy się już samo słowo ‘wagina’. O projekcie pisze: ‘Historia pełna jest rozlicznych przykładów kultu waginy. Jednak znaczenie kobiecych narządów płciowych zdewaluowało się i w głównej mierze za sprawą pruderyjnej moralności chrześcijańskiej zawiodło waginę od sacrum do profanum. Nadanie słowu "srom" znaczenia "wstydu" oraz powstanie zwrotów takich jak "sromotny wstyd", czy "sromotna klęska" które początkowo miało na celu opis sytuacji męskiego tchórzostwa i hańby na tyle niegodziwych, że zasługujących na zawstydzenie ich przez kobiety aktem obnażenia sromu obecnie zostały obrócone przeciwko kobietom.’* Iwona na co dzień zakłada na siebie ‘szokujący róż’, podważa stereotypy na temat koloru, który (z racji tego, że przypisany kobietom) zdaje się być ‘niepoważny’, czy wręcz ‘głupi’. Jej sztuka nazwana została ‘waginocentryczną’.

źródło cytatu

Obraz przedstawia dwa zdjęcia. Z lewej strony widzimy leżące różowe majtki na drewnianej podłodze, a z prawej twarz kobiety oświetloną różowym światłem.

Ostry Róż

W filmie pt.: „Mężczyźni wolą blondynki” Marilyn Monroe ma na sobie satynową suknię w kolorze ostrego różu. Sukienka zaprojektowana przez William’a Travilla przeszła do historii popkultury między innymi ze względu na swój... szokujący (w tamtych czasach) kolor. Trzydzieści lat później w identycznej kreacji pojawia się Madonna w teledysku ‘Material Girl’ (lata 90-te). Firma Mattel produkuje lalkę Barbie na wzór Marilyn w różowej sukience, a w grze komputerowej ‘The Sims: Superstar’ spotykamy się gwiazdą blondu właśnie w tej kreacji. Okazuje się jednak, że róż w tym odcieniu pojawił się u projektantów na długo przed słynną sceną. Elsa Schiaparelli uznawała kolor różowy za ‘dający życie’. Mówiła o nim, że jest ‘jak całe światło, wszystkie ptaki i ryby razem połączone’. W 1937 roku wydaje perfumy o nazwie ‘Shocking’, a zapach zamknięty jest w pudełko w kolorze odpowiadającym nazwie... Elsa umiejętnie łączyła róż ze złotem i czernią, nadając kreacjom charakteru. Ostry róż, czy ‘shocking pink’ jest (i pozostanie na zawsze) jej kolorem.

Obraz przedstawia niebiesko-różowe zdjęcie kobiecych oczu w otoczeniu różowych graficznych kształtów.Obraz przedstawia niebiesko-różowe zdjęcie kobiecych ust w otoczeniu różowych graficznych kształtów.

Picasso

Nie ma chyba osoby, która nie zna nazwiska tego wielkiego artysty. Pablo Picasso jednak nie zawsze cieszył się sławą, uznaniem i powodzeniem. Już jako młodzieniec (w wieku 19-stu lat) podróżował do Paryża. To właśnie tutaj rozpoczął się tzw. ‘okres błękitny’ w jego twórczości. Inspiracje postimpresjonizmem i symbolizmem dawały wyraz głębokiej melancholii i smutku. Początkujący młody artysta zmagał się z ciężką sytuacją materialną i nie raz zdarzało mu się palić własne prace w celu ogrzania mieszkania. W 1901 roku umiera przyjaciel Picassa, co również odbija się na jego kondycji psychicznej. Obraz pt. „Życie” to kwintesencja błękitnego czasu wielkiego Twórcy. Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy Pablo powoli oddala się od realizmu, choć nie jest to drastyczny dystans. Prace powoli zaczynają się sprzedawać, rośnie jego pozycja na rynku. Wszystko nabiera koloru różowego, jak w znanym przysłowiu ‘patrzeć na świat przez różowe okulary’. Po okresie błękitnym przychodzi okres różowy, bardziej romantyczny, delikatny, poetycki. Na płótnach pojawiają się postaci cyrkowców. Kolory zdają się być żywsze, oczywiście pojawia się wśród palety także słodki odcień. Zwieńczeniem, a zarazem końcem okresu różowego jest płótno z wizerunkiem Gertrudy Stein (1906 r.). Wtedy to następuje przełom w twórczości Picassa – zerwanie z realizmem. Zaczyna się droga w stronę kubizmu.

Obraz przedstawia trzy połączone ze sobą niebiesko-różowe portrety kobiety. Dwa z nich są niewyraźne.

Jedno jest pewne - kolor różowy już zawsze kojarzyć się będzie z delikatnością i niewinnością dziewczęcego świata. Osoby utożsamiające się z tą barwą charakteryzują się uczuciowością i skłonnością do wzruszeń. Róż noszą osoby pewne siebie, odważne. Nie jest on jednak odpowiedni dla osób podłamanych psychicznie - może bowiem wzmacniać ten stan. Drugie też jest pewne - róż nigdy nie wyjdzie z mody.