Make-up inspirowany obrazem. 'Figure, Dog, Birds' by Joan_Miró

Kiedy patrzysz na obraz budzi on w Tobie emocje. Jedne płótna niosą ze sobą smutek, namawiają do nostalgii, inne cieszą się razem z Tobą, wnosząc w życie kolor. Przy płótnach Salvadora śniłam koszmary. Miałam wrażenie, że cała rzeczywistość i czas rozpływają się niczym karmelowy chupa-chups w piekarniku nagrzanym do 180°C . Max Ernst niósł ze sobą widmo apokalipsy. Krajobrazy zbudowane z pumeksu w ciemnych barwach prowadzą do świata zaprzyszłego, gdzie ludzkie formy życia to niezwykła rzadkość. Zupełnie inaczej jest z Miró. On jest malarzem uśmiechu. W jego dziełach znajduję niewinną radość. Z każdym razem gdy zerkam na obraz spotykam się z dzieckiem o duszy stulatka. Tym razem też śnię, ale z tego snu nie chcę się wybudzić.

Zdjęcie przedstawia portret młodej kobiety w artystycznym makijażu i siwych włosach oraz abstrakcyjny czarno-niebieski kształt.

Joan Miró urodził się 20-tego kwietnia 1893 r. w Barcelonie. Kształcił się w kierunku biznesu, jednocześnie uczęszczając na lekcje sztuki w La Lonja’s Escuela Superior de Artes Industriales y Bellas Artes. Po trzech latach nauki objął stanowisko urzędnika, by zaraz potem przejść załamanie nerwowe, po którym na dobre porzucił biznes i wznowił studia artystyczne. W latach 1912-1915 kształcił się w Francesc Galí’s Escola d’Art w Barcelonie, w tym samym mieście miał również miejsce pierwszy solowy pokaz jego prac w galerii José Dalmau w 1918 r. (rok wcześniej młody malarz poznaje Francis’a Picabia, artystę z kręgu dadaistów i surrealistów).

Zdjęcie przedstawia portret młodej kobiety na szarym tle w artystycznym makijażu. Kobieta ma zamknięte oczy i siwe włosy.

W 1920 r. Joan po raz pierwszy odwiedza Paryż i poznaje Pabla Picassa. Od tego momentu jego życie toczy się pomiędzy Hiszpanią a Francją. Jednoczy się z francuskimi poetami zapoznając się z ruchem Dada, by niedługo później dołączyć do Surrealistów i w 1925 r. brać udział w pierwszej w pełni poświęconej Surrealizmowi wystawie w Galerie Pierre w Paryżu. Kolejne lata obfitują w artystyczne poszukiwania. Miró zgłębia technikę kolażu. W 1929 r. eksperymentuje z litografią, pracuje także nad rzeźbami z pomalowanych kamieni i znalezionych obiektów. Rzeźbą większych rozmiarów zajmie się w latach 60tych.

Zdjęcie przedstawia zbliżenie na usta pomalowane czerwoną pomadką oraz czerwony owalny kształt na białym tle.

W 1980 r. Miró został odznaczony Złotym Medalem Sztuk Pięknych z rąk samego króla Hiszpanii Juana Carlosa.

Zdjęcie przedstawia zbliżenie na oko pomalowane w geometryczne czarno-niebieskie kształty.

Pod koniec swojego życia artysta odkrył technikę ceramiki i pozostawił nam w spadku setki ceramicznych prac. Zmarł 25-tego grudnia 1983 r. w Palma de Mallorca, prawdopodobnie na skutek choroby serca i problemów z oddychaniem. Podobno jako człowiek Miró był skromny, zdyscyplinowany, pracowity i zawsze punktualny. Swoim wyglądem nie przypominał artysty, lecz klasycznego burżuja.

Zdjęcie przedstawia portret kobiety w artystycznym makijażu na szarym tle. Kobieta ma czerwone usta i niebiesko-czarne kształty na powiekach.

Ważniejszy od samego dzieła jest efekt, jaki ono wywołuje. Sztuka może umrzeć, obraz może ulec zniszczeniu. Istotne jest ziarno, które zostało zasiane.

~ (Joan Miró)

Pocieszny i okrutny, radośnie i niewinnie skandaliczny styl magiczny Miró zbija z tropu i przekonuje jak słowa dziecka.

~ (Jean Marcel; Źródło: Krystyna Janicka, Surrealizm, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1985, s. 148.)

Korzystałam z tekstu: