Kubizm [moodboard]

Wyobraźcie sobie pewien zestaw przedmiotów stojących na stole. Niech to będzie wazon, miska z owocami, nóż i poranna gazeta. Przedmioty te oświetlone są dziennym światłem, którego źródłem jest okno z lewej strony. Patrzycie na martwą naturę jako na całość, na zjawisko jedności. Teraz, skupcie się na poszczególnych elementach i niech zaistnieją w waszym umyśle jako figury geometryczne. Nóż to stożek, misa jawi się walcem, a gazeta to sześcian. Dobrze. Teraz macie do dyspozycji różne źródła światła – niech to będzie kilka lampek. Ustawcie lampki tak, by każda z nich w odmienny sposób oświetlała dany przedmiot (nie zapominajcie w trakcie, że przedmioty przybrały formę geometryczną). Dobrze. Teraz to namalujcie. Jeśli skończyliście ćwiczenie z martwą naturą pora przejść do żywego modelu. Wpiszcie twarz w sześcian, a następnie rozbijcie na mniejsze, geometryczne części. Malujcie, nie przestawajcie malować. Zerwijcie z tradycyjną zasadą perspektywy.

Obraz przedstawia różne zdjęcia na białym tle w otoczeniu geometrycznych granatowych elementów. Widzimy obrazy znanych artystów i rzeźbę głowy.Obraz przedstawia różne zdjęcia na białym tle w otoczeniu geometrycznych granatowych elementów. Widzimy fotografie modelek ubranych w geometryczne stroje, twarze w artystycznym makijażu i rzeźbę.Obraz przedstawia różne zdjęcia na białym tle w otoczeniu geometrycznych granatowych elementów. Widzimy wazon, torebkę, modelki na wybiegu, ceramiczną wazę, obrazy znanych malarzy.Obraz przedstawia różne zdjęcia na białym tle w otoczeniu geometrycznych granatowych elementów. Widzimy dwa zdjęcia budynków, a na samym dole białe napisy na granatowym tle.

„Portret Gertrudy Stein’ Picassa to jeden z pierwszych przejawów nadejścia kubizmu. Przypatrzcie się twarzy kobiety. Zaznacza się na niej charakterystyczna geometryzacja i delikatne przesunięcie elementów. Z tłem również coś się stało, jakby zostało spłaszczone i wykazuje impresjonistyczny charakter. Ten etap rozwoju kubizmu zostanie później nazwany ‘prekubizmem’. Następnie przyszedł moment na ‘kubizm analityczny’ (1907 – 1912 r.). Jego charakterystyczną cechą jest monochromatyczna paleta, ograniczająca się do brązów, czerni i szarości. Obiekty na obrazach są jakby ‘pryzmatyczne’, rozbite na drobne elementy. Artyści w pewnym sense odrzucili oko, jako jedyne źródło prawdy o obrazie i zwrócili się w stronę umysłu, który to, przecież nie widzi przedmiotu tylko z jednej strony. Odwoływali się do intelektu widza, włączając w swoje płótna także element czasu. ‘Portret Ambrose Vollard’ (1910 r.) stanowi idealny przykład fragmentu tej osi czasu. Później przyszedł moment, kiedy to artyści nieco się zagalopowali i ich prace zaczęły mocno uciekać w stronę abstrakcji (nie można się było doszukać fragmentów przypominających rzeczywistość), co ich przestraszyło i zaczęli poszukiwać nowych sposobów obrazowania, bez konieczności doszczętnego zacierania śladów fizyczności. Okres hermetyczny (1912- 1913 r.) to czas kiedy kontury obiektu są ledwo widoczne, geometryczne kształty wzajemnie się przenikają, a dla podtrzymania formalnego charakteru zaczęto dodawać do obrazów drukowane litery. W następnym czasie dojdzie do włączenia wycinków z gazet w obraz. Kolażowanie to już cecha kubizmu syntetycznego (1914 – lata 20ste).

Swój wkład w rozwój kubizmu wnieśli:

  • Juan Gris
  • Georges Braque
  • Fernand Léger
  • Pablo Picasso
  • Francis Picabia
  • Jean Metzinger
  • Albert Gleizes
  • Louis Marcoussis